Normalcy Bias

wolfgang-hasselmann-e2BI-UTg08Q-unsplash

Over onze innerlijke struisvogel

 

“Kijk je uit met die stoel op tafel? Dat kan best gevaarlijk zijn!” Ik ga vrolijk door met het indraaien van een nieuw peertje: “Nee joh, dat kan best even.” Wanneer ik iets te ver naar voren leun begint de stoel vervaarlijk te wankelen. Snel eraf gesprongen, deze keer ging het goed. Maar hoe vaak komt het niet voor dat we waarschuwingen in de wind slaan met desastreuze gevolgen? Achteraf lijkt het dan zo logisch dat het fout zou gaan. Daar schreven we eerder in de hindsight bias blog over. Waarom hebben we de neiging om waarschuwingen aan ons voorbij te laten gaan? Waarom steken we schijnbaar onze kop in het zand en gaan we door alsof er niets aan de hand is? Daar zit de normalcy bias achter.

Als we in de normalcy bias trappen hebben we de neiging om aankomende dreigingen (of waarschuwingen over een dreiging) te negeren. De precieze oorzaak hierachter is nog niet duidelijk. De heersende theorie is dat de nieuwe, afwijkende informatie een langere tijd nodig heeft om verwerkt te worden. Zeker als we gestrest zijn, zoals bij een naderende orkaan of andere natuurramp. Wanneer ons brein dan geen klip en klaar antwoord kan vinden heeft het de neiging om voor de “standaard” oplossing te kiezen. Dat is om gewoon verder te gaan met het leven.1 Zodra de dreiging een stuk dichterbij is gekomen schieten we pas in de actie modus. Dan is het vaak al te laat.

Hoewel de oorzaak achter de normalcy bias nog niet duidelijk is, is het bestaan ervan al veelvuldig vastgesteld en gedocumenteerd. Naar schatting heeft ongeveer 70% van de mensen last van de normalcy bias.2 Dat maakt de normalcy bias een enorm gevaarlijke bias als het optreedt bij grote dreigingen en rampen. Zo leidde de normalcy bias er bijvoorbeeld toe dat de mensen op Pompeii door gingen met hun leven, alsof er niets aan de hand was, toen de Vesuvius begon met uitbarsten.3 Of hoe bleek dat de Titanic niet goed voorbereid was op een ramp, en wanneer deze toch plaats vond er veel te laat werd gereageerd.4

Maar de normalcy bias speelt niet alleen in het verleden. Ook in het hedendaagse leven zien we op veel gebieden de normalcy bias terugkomen. Kijk bijvoorbeeld naar de prestaties van veel landen in het adresseren van de dreiging van de Covid-19 opmars. Of hoe we omgaan met het veranderend klimaat op aarde. Momenteel wordt er ook al gesproken over de preventie van de komende pandemie. Niemand heeft immers zin in een herhaling van de Coronacrisis. En tegelijk wordt, ondanks bewijs in het hier en nu, de kans op een volgende crisis al heel snel ge-downplayed. De dreiging lijkt groot en tegelijk ver van ons bed. Hoe komen we dan los van deze bias?

In feite zijn we al op het goede spoor wanneer we onze intuïtie volgen en aan de slag gaan met het zoeken naar manieren om dergelijke rampen te voorkomen. Alleen vallen we vervolgens voor onze eigen blinde vlek. Die blinde vlek zorgt ervoor, dat wanneer het erop aankomt, we met die informatie niets doen. Misschien moeten we daarom wel een waarschuwing geven over de normalcy bias zelf. “Kijk uit!” Deze bias zou zomaar het verschil kunnen betekenen tussen leven en dood! Na het lezen over deze bias weten we hopelijk beter dan die waarschuwing in de wind te slaan.. Er zit namelijk een risico aan het niet inspelen op de signalen die we ontvangen. Dan zou het zo maar eens kunnen dat we met een beteuterd gezicht terugkijken op hoeveel beter alles was voor al de ellende begon. Hoewel we daar dan misschien wel in de valkuil van declinism trappen.

Referenties

1 Ripley, Amanda (25 April 2005). “How to Get Out Alive”. Time. TIME Magazine. 165 (18): 58–62. PMID 16128022. Retrieved 11 November 2013

2 Inglis-Arkell, Esther (May 2, 2013). “The frozen calm of normalcy bias”

3 Estelita, Vaz; Joanaz de Melo, Cristina; Costa Pinto, Lígia (2017). Environmental History in the Making. Springer Publishing. ISBN 978-3-319-41085-2.

4 Hoffman, Bryce (May 16, 2017). Red Teaming: How Your Business Can Conquer the Competition by Challenging Everything. Crown Publishing. p. 80. ISBN 978-1-101-90597-5.